Het verkiezingsprogramma PVV voor 2012

 

Ten geleide


Beste vrienden van de vrijheid,
Het is een Chinese verwensing: moge U leven in interessante tijden. Anno 2012 leven
wij in interessante tijden. Veel van de uitdagingen van Nederland zijn enorm: ons verlies
aan soevereiniteit, de constante groei van de islam, de slechte economische situatie, de
uitholling van de zorg en verzorging van onze ouderen, de bizarre keuzes van Kunduz.
Maar de crisis van Nederland gaat veel verder dan de rollator die onze senioren nu
zelf moeten betalen. Onze ‘interessante tijden’ hebben vooral betrekking op de totale
afwezigheid van enig kompas. Zijn wij nog wel een land dat zichzelf wil besturen? Vormen
wij nog een volk dat baas is over zijn eigen grondgebied? Vinden we dat we eerst onze eigen
zieken en ouderen moeten verzorgen en daarna de rest van de wereld?
Wat is ons verhaal?
In dit verkiezingsprogramma presenteren wij onze keuzes voor Nederland 2017.
Zoals altijd zijn we pragmatisch en patriottisch. Andere partijen kiezen voor islam of EUnationalisme;
wij kiezen voor Nederland.
De keuze is duidelijk, en terug te zien in de titels van de hoofdstukken die volgen:
hun Brussel versus onze economie, onze verzorgingsstaat, onze vrijheid, onze veiligheid,
ons immigratiebeleid, onze zorg, onze kwaliteit van leven, ons buitenland, onze omgeving en
onze financiën.
Wij binden de strijd aan met het EU-nationalisme.
In 2010 schreven we in ons verkiezingsprogramma: ‘tot de verkiezingen negen man sterk,
daarna hopelijk met meer’. Die wens kwam uit: anderhalf miljoen landgenoten stemden
Partij voor de Vrijheid. Een verpletterende zege. We werden de derde partij van Nederland,
met 24 zetels.
Wij zijn Nederlanders en dus geloven we dat morgen beter is dan vandaag. Bang zijn is voor
anderen. Daarom sluit ik hier af met: na deze verkiezingen hopelijk met meer dan 24 zetels.
Laten we samen het onmogelijke waarmaken.
Wij zijn er klaar voor. We hebben er zin in. Uit het moeras! Uit de EU! Uit de euro!


Geert Wilders
Partij voor de Vrijheid
Juli 2012

 

Hun Brussel


Het moet maar eens afgelopen zijn.

De afgelopen decennia zijn wij getuige van de langzame erosie van onze vrijheid en
onafhankelijkheid. Een trots volk zwemt een fuik binnen die steeds knellender wordt. We zijn erin
gelokt door progressieve elites die ons welvaart beloofden en ons bang maakten voor het
alternatief: economische ondergang en oorlog. Wie zich verzet kan rekenen op
de grijsgedraaide langspeelplaat van linkse journalisten en linkse politici: die is xenofoob,
populist, of wil zich verschuilen achter de dijken. Liefst alledrie.

Maar het eurosceptische geluid is sterk verankerd in ons volk. Minister-president Willem
Drees voelde dat goed aan. Niets zag hij in de uitverkoop van onze macht.
Hij wilde het verkeer van personen, en dus immigratie, in eigen hand houden.ii Drees was een echte
euroscepticus. Hij zorgde ervoor dat ons land een zelfbewuste dwarsligger was in de
onderhandelingen met de andere landen van het Europees experiment.

Was hij ook xenofoob, populist, van achter de dijken?

Natuurlijk niet. Hij was een patriot, die vertrouwde op de kracht van Nederlanders. Die geloofde in
de energie van ons volk. Waarom zou hij onze onafhankelijkheid verkwanselen die we net met zoveel
bloed en tranen hadden herwonnen?

Maar de visie van Drees werd verlaten voor roekeloos weg-met-ons-idealisme. Dus wilde men de hele
derde wereld naar ons land halen. Dus werd onze macht uitgeleverd aan Brussel en dus exporteerde
men onze welvaart naar Griekenland, Bulgarije en Roemenië.
Anders krijgen we oorlog – liegen de elites.

 

Onze economie


De komende jaren moeten we alles op alles zetten om onze economie weer aan de praat
te krijgen. De Partij voor de Vrijheid gelooft in een kleine overheid, lage belastingen en zo
weinig mogelijk regels. Gekoppeld aan het behoud van onze nationale soevereiniteit, een
bevolking die niet verdeeld wordt door massa-immigratie, en gezonde overheidsfinanciën
levert dat nog altijd het beste recept op voor economische groei. Het dictaat van Brussel
om de economie kapot te bezuinigen (doel: al in 2013 een begrotingstekort van 3 procent)
kan de prullenbak in. De PVV wil pas in 2015 onder de 3 procent komen en op termijn naar
begrotingsevenwicht.
Kunduz gaat ons niet uit de eurocrisis helpen. De vijf partijen zetten in op hogere BTW, een
forenzentaks, hogere accijnzen, bevriezen van de belastingschijven; allemaal zaken die
de groei remmen. De aanpak van de hypotheekrente zet de huizenmarkt nog verder vast.
Duizenden mensen in de bouw gaan hun baan verliezen. Het Kunduz-pakket maakt keihard
de verkeerde keuzes. Het snijdt niet in het vet van de overheid. Het pakket bestaat voor 9,1
miljard uit hogere lasten. Slechts 1,8 miljard wordt bezuinigd bij de overheid.
Lekker makkelijk.

 

Onze verzorgingsstaat


Het zijn barre economische tijden. Je hebt geen glazen bol nodig om te voorspellen dat er
nog veel narigheid aankomt. Daarom is het nu zaak het vangnet op orde te krijgen dat onze
landgenoten moet beschermen tegen de economische slaggolven die ons land gaan treffen.
Steeds meer Nederlanders dreigen hun baan kwijt te raken, voor kortere of langere tijd. In
veel gezinnen betekent dat een kleine ramp: hoe moet het met de hypotheek, wie betaalt
de rekeningen voor de kinderen, moet de auto de deur uit? Onze landgenoten hebben
niet gekozen voor de eurocrisis, maar moeten er wel de rekening voor betalen. Het minste
dat we kunnen doen is ervoor zorgen dat zij op adem kunnen komen en een andere baan
vinden.
Daarom kiest de Partij voor de Vrijheid onomwonden voor de verdediging van onze
verzorgingsstaat. Die keuze leidt automatisch tot een afwijzing van de massa-immigratie,
die ons 7,2 miljard euro per jaar kost. Het is tenslotte kiezen of delen. Of je gaat de hele
wereld van een uitkering voorzien of je kiest ondubbelzinnig voor je eigen bevolking.
De Partij voor de Vrijheid laat er geen twijfel over bestaan aan welke kant zij staat. Dit
onderscheidt ons van de linksen die denken dat open deuren en een solide verzorgingsstaat
prima samengaan. We stoppen met het geven van dure uitkeringen aan nieuwkomers. De
bijstand is bijvoorbeeld al verworden tot een allochtonen-hangplek. Wij vinden: migranten
moeten 10 jaar in Nederland werken voor ze recht krijgen op sociale voorzieningen.

 

Onze vrijheid


Meer vrijheid betekent minder EU en minder islam. De Europese Unie is in zijn essentie een
totalitair project. Zeer terecht spreekt sovjetdissident Vladimir Boekovski over de EUSSR, de
Europese Unie als reïncarnatie van de Sovjet-Unie, de USSR.
Als Italianen kruisbeelden in scholen willen ophangen, of als Nederlanders een meldpunt
overlast MOE-landers starten, dan krijgen ze de wind van voren van Brussel. En reken maar
dat onze progressieve vrienden dolgraag alle islamkritiek aan banden willen leggen.
Dat moeten we natuurlijk allemaal tegengaan en duidelijk maken dat hun Brussel niets te
maken heeft met onze vrijheid.
Nog een bedreiging is de oprukkende islam. Deze ideologie staat haaks op de vrijheid. Niet
alleen voor haar aanhangers, maar voor de hele Westerse wereld. Progressieve politici zijn
graag bereid het deze totalitaire filosofie naar de zin te maken. De Partij voor de Vrijheid
zegt: geen centimeter ruimte voor de islam in Nederland. Dat betekent dat we met plezier
de zegepralen van de islam in onze straten tegengaan: de minaretten, de boerka’s, de
hoofddoekjes etc. Wie behoefte heeft aan dergelijke zaken kan prima terug. Graag zelfs.

 

Onze veiligheid


“Wilders noemt ons altijd D66’ers en ik denk dat de meerderheid ook D66 stemt.” Beter
hadden wij het niet kunnen stellen. Het werd gezegd door Tom Schalkeniv, raadsheerplaatsvervanger
bij het gerechtshof in Amsterdam. Dat het juristendom eenzijdig overhelt
naar links kunnen we elke dag vaststellen. Daarom stond de leider van de PVV terecht
voor zijn islam-kritische denkbeelden en zal nooit een D66’er door partijgenoten-in-toga
ter verantwoording worden geroepen voor de uitverkoop van Nederland. Daarom stuurde
minister Hirsch Ballin ’s avonds de politie af op cartoonist Gregorius Nekschot die het
waagde de islam in zijn hemd te zetten. En daarom komen zoveel misdadigers weg met
een taakstraf of waarschuwing. Binnenkort staat Volkert van der Graaf op straat, die
tot een symbolisch strafje werd veroordeeld door een rechter die ook actief was voor
Vluchtelingenwerk Nederland.v
Op deze manier krijgen we onze straten natuurlijk nooit veilig. Met onwillige honden is het
slecht jagen.
Ondertussen zien we dat het niet goed gaat met de strijd tegen de criminaliteit. De misdaad
verhardt. Het aantal geweldsdelicten stijgt en stijgt. Steeds vaker wordt bruut geweld
gebruikt. Dat hangt ook samen met de import van mensen uit culturen waar plat geweld
vaak geaccepteerd wordt.

 

Ons immigratiebeleid


In ons vorige verkiezingsprogramma De Agenda van Hoop en Optimisme citeerden we
instemmend Theo van Gogh. Hij schreef over Job Cohen dat zijn houding tegenover
Marokkanen is: ‘jullie horen bij ons’. Van Gogh vroeg zich af: ‘wat doen jullie eigenlijk hier?’
Wie wel eens een paar minuten heeft doorgebracht op een van de haatsites waar onze
islamitische cultuurverrijkers hun mening achterlaten begrijpt de wijsheid van Van Goghs
stellingname. Inderdaad: wat doen ze hier eigenlijk? Wie heeft ze binnengelaten en moeten
we er nog meer hiernaartoe halen?
Het Nederlandse volk betaalt een gruwelijke prijs voor het gebrek aan patriottisme
van een generatie politiek-correcte politici. Net toen ze hadden moeten opkomen voor
ons volk, vielen ze voor platvloers weg-met-ons-idealisme. De sluizen gingen open voor
honderdduizenden moslims, hier naar toe gelokt met banen, uitkeringen, woningen en
onderwijs. De gevolgen zijn rampzalig. Inmiddels snapt iedereen dat.

 

Onze zorg


De zorg is van ons allemaal. We vertrouwen onszelf en onze dierbaren toe aan de bijna
anderhalf miljoen zorgprofessionals die met hart en ziel hun vak uitoefenen. Er wordt veel
van hen verlangd. Meer collega’s met betere kwalificaties zijn meer dan welkom. We laten
de Agema-gelden (12.000 extra handen aan het bed) hoe dan ook intact.
De Kunduz-coalitie is volledig op de verkeerde weg met de bizarre verhoging van het eigen
risico, het introduceren van ‘liggeld’ in het ziekenhuis en het plan de rollator zelf te laten
betalen. We snappen natuurlijk ook wel dat de zorgkosten stijgen. Er is echter nog veel geld
te besparen zonder dat iemand zorg kwijt raakt of meer moet betalen. Sterker nog, vaak
krijgen we er kwalitatief betere zorg voor terug.
Een voorbeeld is het dichterbij de mensen brengen van thuiszorg. Dat is kwalitatief beter,
zonder overhead en heeft als bijkomend voordeel dat het ook nog eens stukken goedkoper
is. Dat geldt ook voor het financieren van de zorg op uitkomst in plaats van aanbod.
Kleinere zorginstellingen, het aan banden leggen van de langjarige detachering en het laten
uitvoeren van eenvoudige medische ingrepen door huisartsen, zijn nog zo een paar punten
die de zorg goedkoper en tegelijkertijd beter maken.

 

Onze kwaliteit van leven


Onderwijs is een belangrijke taak van de overheid. Bijvoorbeeld om onze cultuur aan een
volgende generatie door te geven. Maar minstens zo belangrijk is dat onderwijs ervoor
zorgt dat wij de best opgeleide beroepsbevolking hebben. Voor een land zonder al te veel
natuurlijke hulpbronnen is dat een noodzaak.
De afgelopen jaren hebben we gezien dat het onderwijs te veel is losgeslagen van
haar kerntaak: simpele kennisoverdracht. Enorme onderwijs-molochen met dikke
managementlagen, wie is daar nou beter van geworden? Amarantis, InHolland, BOOR;
het zijn maar een paar namen die illustreren dat er iets fundamenteel mis is. Veel scholen
excelleerden in nieuwe gebouwen, onroerend goed en glimmende folders. Dat zijn de
verkeerde prioriteiten.
De Partij voor de Vrijheid ziet graag kleine scholen. Waar de leerling niet een anoniem
nummer is, maar waar hij zich thuisvoelt. Van nieuwe fusies is dus geen sprake en waar
mogelijk wordt er juist ontvlecht, vooral in HBO en MBO.
Onderwijs is er niet voor de lol. Goede leraren dwingen respect af bij leerlingen en ouders.
Geen ‘je’ en ‘jij’ meer in de klas maar ‘u’ en ‘meneer’. Beter onderwijs begint bij betere
leraren. Lerarenopleidingen moeten veel betere leraren afleveren. Mensen met meer kennis,
die nog beter kunnen lesgeven. Op de basisschool staan taal en rekenen centraal.

 

Ons buitenland


De afgelopen twee jaar hebben linkse media in vele toonsoorten de ‘Arabische Lente’
bezongen. De theorie was dat alle islamieten nu op Facebook zouden zitten en dat ze
daardoor de jihad gingen vergeten. In de realiteit blijkt de ‘Lente’ een barre winter. Hier en
daar verdween een dictator – om vervangen te worden door een nog islamitischer regime.
De sharia wint zo rap terrein. De progressieve opinie-bobo’s verwarden hun roze dromen
weer eens met de werkelijkheid.
De jihadistische machtsgrepen onderstrepen weer eens het permanente gevaar van de
islam. Deze totalitaire ideologie schrijft haar aanhangers eeuwigdurende oorlog voor, tot
het moment dat de hele wereld islamitisch is. Dus is het niet zo vreemd dat de islam een
voortdurende bron van onrust is. De Partij voor de Vrijheid vindt ook op internationaal
gebied dat de islamisering moet worden tegengehouden.

 

Onze omgeving


Tja.
Kunduz laat de milieugekkies weer baden in de subsidie. Is er nog ergens een plek in
Nederland te vinden waar geen windmolen staat? Kijk maar uit, want dankzij de VVD
komt daar binnenkort ook zo’n susbsidiemolen te staan. Dat schijnt te zorgen voor ‘groene
banen’. Maar de enige banen die het oplevert zijn de duurbetaalde schnabbels voor
GroenLinksers en D66’ers die elders niet aan het werk komen.
Om de boel nog erger te maken schaft Kunduz de onbelaste reiskostenvergoeding af. Onze
automobilisten moeten worden ‘vergroend’. Het idee is dat ze niet meer in de auto gaan
zitten, maar gaan verhuizen. De realiteit is dat heel veel hardwerkende mensen keihard
worden getroffen in hun portemonnee.